http://up.mfsa.ir/uploads/de46138209806906341.jpg

پاسخ:

انسان با مرگ از بين نمي رود، يعني مرگ نيستي و نابودي نيست، بلكه همچون پلي است كه انسان را از اين دنيا به عالمي ديگر منتقل مي كند. اگر بخواهيم مثالي ضعيف عرض كنيم مي توان انسان را به موشكي تشبيه نمود كه هنگام عبور از جو بخشي از بدنه خود را رها مي كند و با بقيه بدنه خود ادامه مسير مي دهد،‌ البته بين لين تفاوتهايي وجود دارد كه از حوصله اين نوشتار خارج است. انسان نيز در هنگام مرگ بدن دنيوي و حيات دنيوي را از دست داده با بدني ديگر به حيات برزخي خود ادامه حيات مي دهد. لذا حيات برزخي بين همه انسانها -شهيد و غير شهيد- مشترك است. انسانهاي صالح در برزخ متنعم و انسانهاي بدكار معذب اند. اما وجه امتياز شهدا چيست كه زنده معرفي شده اند؟
شهدا در كيفيت بهره مندي از نعمتهاي الهي در برزخ و درجه حيات برزخي با ديگران متفاوت اند. يعني مرتبه حيات آنها بالاتر و از نعمتهاي بهتر و بيشتري نسبت به ديگران برخوردارند و به تعبير قرآن از رزق عند الرب بهره مندند و اين آيه حاكي از جايگاه رفيع آنان در برزخ است.البته براي بهره مندي از اين مقام شرائطي لازم است.
با توضيح فوق جواب سوال مرگ و جدا شدن روح روشن مي شود. روح در قالب بدن قرار ندارد تا با جداشدن از آن انسان بميرد، بلكه تدبير امر بدن بوسيله روح است و روح با اين بدن ارتباط دارد هنگام مرگ روح ارتباط خود را از اين بدن قطع كرده و با بدن برزخي ارتباط پيدا مي كند.

و اینکه خداوند می فرماید شهیدان را مرده مپندارید اشاره می كند به اینكه شهیدان زنده اند و نزد پروردگارشان روزی می خورند (عند ربهم یرزقون) كه در این قسمت از آیه به ارتزاق شهیدان اشاره شده است. لذا اگر نوعی حیات مجازی برای شهیدان فرض نمائیم با ارتزاق منافات دارد پس باید حیات را حقیقی در نظر گرفت. زیرا ارتزاق از ویژگی های موجود زنده و حقیقی است و چون خداوند درباره شهیدان گفته است كه نزد پروردگارشان، ارتزاق می كنند لذا شهید نمی تواند زنده حقیقی نباشد.

( برگرفته از نگین آفرینش )